Από την Κάθη Βεκρή
Ως ειδικός στην επικοινωνία και το branding με πολλά χρόνια στον χώρο της οινο γαστρονομίας, βλέπω και περισσότερο το κρασί να αλλάζει πρόσωπο.
Κι αν κάτι με ανησυχεί δεν είναι η ποιότητά του ,γιατι αυτή είναι στα καλύτερά της αλλά είναι η σχέση του με εμάς.
Σαν να μιλάει πιο δυνατά αλλά να ακούγεται λιγότερο. Σαν οι άνθρωποι που το φτιάχνουν και το πουλάνε να μην ακούν πια τους ανθρώπους που το πίνουν!!!
Η “κρίση” στη βιομηχανία του κρασιού δεν είναι μόνο θέμα πωλήσεων ή τάσεων. Είναι κρίση ουσίας. Το κρασί κάποτε ζούσε στα σπίτια, στους ανθρώπους. Τώρα κάπου θαμπώθηκε από την ίδια του την εικόνα. Οι στρατηγικές premiumization έκαναν το απλό ακριβό, την καθημερινή απόλαυση σπάνια εμπειρία. Τα ποτήρια γέμισαν status αλλά άδειασαν από συναισθήματα!!
Και δεν φταίει μόνο η οικονομία ή το μάρκετινγκ. Φταίει που ξεχάσαμε να λέμε την αλήθεια απλά. Ότι το κρασί είναι φίλος, όχι τρόπαιο. Ότι δεν χρειάζεται να είναι ειδική στιγμή για να ανοιχτεί.
Ότι οι νέοι δεν ζητούν μεγάλους τίτλους αλλά μικρές, αληθινές ιστορίες!!
Οι νέοι θέλουν να γνωρίσουν το κρασί. Δεν είναι αδιάφοροι ούτε αδύναμοι απέναντί του. Είναι περίεργοι, ανοιχτοί, διψασμένοι για εμπειρίες.
Κι όμως, η βιομηχανία τους δείχνει μια πόρτα υψηλού επιπέδου, με βαριές ετικέτες και τιμές που φωνάζουν “αυτό δεν είναι για σένα”. Τους λέμε, χωρίς να το λέμε: «αν δεν μπορείς να πληρώσεις 15 ευρώ και πάνω, δεν δικαιούσαι να νιώσεις το καλό κρασί»
Οπότε τι κάνουν; Στρέφονται σε φτηνές λύσεις σε μικρά μπουκαλάκια, αναβράζοντα αλκοολούχα με “άρωμα κρασιού” και έτοιμα ποτά τύπου RTD που δεν έχουν ουσιαστική σχέση με το κρασί.
Γιατί; Επειδή αυτά είναι προσβάσιμα, φιλικά, δε τους κάνουν να νιώθουν “εκτός”.
Και ίσως εδώ κρύβεται η πιο σκληρή αλήθεια: η βιομηχανία του κρασιού, με την πρεμιουμοποίηση και την απόσταση που χτίζει, δεν αφήνει χώρο στον νέο να ερωτευτεί το κρασί σωστά.
Σαν να δίνεις τα κλειδιά ενός παλιού, όμορφου σπιτιού μόνο σε όσους μπορούν να πληρώσουν είσοδο. Όσο για τους υπόλοιπους;
Βρίσκουν κουτιά χάρτινα που μυρίζουν “αμπέλι” μόνο κατά φαντασίαν. Κι έτσι χάνονται δύο πράγματα: η σχέση με το κρασί και η ευκαιρία να χτιστεί μια νέα γενιά ανθρώπων που το αγαπούν όπως του αξίζει
Η λύση; Απoλύτως προσγειωμένη στη γη. Να ξαναμιλήσουμε στους νέους ανθρώπινα. Να τους συστήσουμε κρασιά καθημερινά, ποιοτικά, φιλικά στην τιμή χωρίς ντροπή ή επίδειξη.
Να τους πούμε ότι υπάρχει κρασί ωραίο και στα 8 ευρώ. Ότι το καλό κρασί δεν είναι μόνο να το “βγάζεις έξω” αλλά να το βάζεις μέσα: στο σπίτι, στη στιγμή σου, στη ζωή σου
Το κρασί δεν χρειάζεται να ανέβει πάλι στην κορυφή για να γίνει ελκυστικό. Χρειάζεται να κατέβει ένα-δυο σκαλιά και να σταθεί δίπλα σου, όπως παλιά. Γιατί τότε θα το πλησιάσεις χωρίς φόβο, μόνο με περιέργεια κι εκεί ζωντανεύει η μαγεία.
Αν θέλουμε να σώσουμε κάτι που αγαπάμε, δεν χρειάζεται να το κάνουμε πιο περίπλοκο. Χρειάζεται να το κάνουμε πιο ανθρώπινο.
Και ίσως τότε να θυμηθούμε γιατί αυτό το ποτήρι δεν ήταν ποτέ μόνο ποτό ήταν πάντα συντροφιά, ανάσα, η πιο ήσυχη γιορτή της καθημερινότητας.
